ช่างทำดินสอหยิบดินสอแท่งหนึ่งมาวาง ก่อนจะหยิบบรรจุลงกล่อง เพื่อเตรียมที่จะส่งไปยังร้านค้า ช่างได้กล่าวกับดินสอไว้ว่า "ดินสอเอ๋ย ก่อนจะออกไปท่องโลก จงจดจำไว้ว่า..." .... ถึงแม้เจ้าจะมีไม้ห่อหุ้มอยู่เพื่อปกป้องความเปราะบางของเจ้า แต่จงรำลึกไว้เสมอว่า สิ่งที่ดีที่สุดของเจ้า คือ "ข้างในตัวเจ้าเอง" .... จงยอมละลดอัตตาลงเสียบ้าง และหากใครบางคนจะหยิบจับเจ้าขึ้นไว้ในมือเพื่อขีดเขียน ก็ขอให้รู้ไว้ว่านั่นเป็นเอื้อให้เจ้าได้แสดงศักยภาพความเป็นดินสอของเจ้าอย่างสมบูรณ์ .... จงยอมรับความเจ็บปวดจากการถูกเหลา เพราะดินสอที่ดีต้องแหลมคม จงจำไว้ว่า ปัญหา อุปสรรค ความล้มเหลว ความคับข้องใจ การปรับตัว และการเสียหน้า ล้วนแต่เป็นสิ่งจำเป็น และจะช่วยให้เจ้าเข้มแข็งได้ในวันข้างหน้า และจงยอมรับไว้ว่ามันอาจเกิดขึ้นได้เป็นระยะในชั่วชีวิตของเจ้า .... ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า หรือกับสิ่งรอบตัว จงรำลึกไว้เสมอว่า เจ้ามีหน้าที่ "เขียน" และจงทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุด แม้จะมีความเปลี่ยนแปลงหรือแปรปรวนอยู่รายล้อมเจ้ามากเพียงใดก็ตาม .... จงกล้าเสี่ยงที่จะเขียนทุกอย่าง เพราะเจ้าเป็นดินสอที่มียางลบติดอยู่ตรงปลาย เจ้าสามารถ "ลบคำผิด" ได้ด้วยตัวเจ้าเอง .... แม้ชีวิตของเจ้าจะหดสั้นลงตามวาระแห่งการเหลา แต่เจ้าจะเป็นดินสอที่ดีที่สุด และมีคุณค่าที่สุด ขอเพียงเจ้าทิ้ง "ร่องรอย" ของเจ้าไว้ในทุกหนแห่งที่ได้มีโอกาสผ่านไป ..."ร่องรอยของเจ้าจะไม่มีวันตาย"...

คงสงสัยละสิครับ ว่าเอ๊ะ นี่มันคืออะไรกันหรอ เอามาให้อ่านทำไม ที่มาที่ไปของข้อความ ข้างบนนี้ก็มาจาก forward mail ที่ผมได้รับมาจากเพื่อนผมแหล่ะครับ เลยหยิบๆ มาให้อ่านกันเพราะเห็นว่าข้อความนี้ก็ได้บอกอะไรเราได้หลายๆ อย่าง เพื่อนๆ คิดเหมือนผมมั้ยครับ โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่าดินสอกับคนก็ไม่แตกต่างกัน มีทั้งข้อดีและข้อเสียอยู่ในตัวเอง ต้องมีการผิดพลาดบ้าง ไม่มีใครที่ประสบความสำเร็จโดยไม่ล้มมาก่อนหรอกครับ ผมคิดว่าคนที่สามารถสู้กับปัญหาที่เจอได้ตลอดรอดฝั่ง อาจมีท้อบ้าง พักบ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้หนีปัญหา ผมคิดว่าคนแบบนี้ยังไงก็ต้องถึงจุดหมายของตัวเองแน่นอน ที่วันนี้ผมหยิบเรื่องนี้มาพูดก็ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ขออธิบายกันนิดนึงเดี๋ยวเพื่อนๆ จะงง พอดีช่วงนี้ผมกับเพื่อนชาววิทย์คอมต้องทำโปรเจคจบน่ะครับ ก็มีบ้างที่เราอาจท้อในบางเวลา เลยอยากให้บทความอันนี้ได้ส่งไปถึงเพื่อนๆ ของผมเพื่อจะได้มีกำลังใจการทำงานต่อไป ยังไงผมก็เชื่อว่าทุกคนกำลังพยายามอย่างเต็มความสามารถแล้ว ผลลัพธ์ไม่ใช่สิ่งน่ากลัวหรอกครับ แต่เราจะกล้าเผชิญกับมันหรือปล่าว นี่ถือเป็นเรื่องสำคัญ

หลับฝันดีนะครับ ทุกคน

วันนี้อากาศดีจัง ขอนอนต่ออีกหน่อยเถอะ  คำพูดนี้ลอยไปมาในหัวผมตลอดยามเช้าที่ฝนตกโปรยปราย ซึ่งเป็นเช้าที่ผมว่าอากาศดีน่านอนจริงๆ ความจริงแล้ว blogนี้ควรเสร็จตั้งแต่เช้าแล้วล่ะครับ ถ้ามันไม่ขึ้นว่าผมยังไม่ได้ login ฮือๆ เขียนไปตั้งเยอะ แต่มันบอกไม่ได้ login แต่ก็เป็นความผิดผมเองที่ไม่ได้เขียนไป notepad ก่อนทำให้ต้องมาทำใหม่หมดแบบนี้ แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่แก้ไขได้ กลับมาเรื่องนอนกันต่อดีกว่า คิดว่าเพื่อนๆ หลายคนคงชอบนอนเวลาอากาศดีๆ ยามฝนตกเหมือนผม แต่จะว่าไปมันก็มีข้อเสียเหมือนกันนะครับ เพราะผมว่ามันทำให้คนเราเฉื่อยชาลงได้เหมือนกัน เพราะความรู้สึกสบายมันจะไม่กระตุ้นให้เราอยากทำอะไรเลย แย่เหมือนกันเนอะ จริงๆ แล้ววันนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาเขียนอะไรมากมายนักหรอกครับ พอดีว่าพรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วเลยอยากแวะมาทักทายเพื่อนๆ ก่อนคิดว่าเปิดเทอมผมคงไม่ได้มาเขียนอะไรยาวๆ นัก ต้องทำโปรเจคด้วย คงยุ่งน่าดูเหมือนกัน เอาเป็นว่าขอให้มีความสุขกับวันสบายๆ อีกหนึ่งวันนะครับ BYE

เริ่มหัวข้อก็แปลกแล้วเรา พอดีตอนเขียนมันก็ปาเข้าไป ตีหนึ่งแล้วด้วยสิ อารมณ์มันเลยปนๆ กัน นี่ก็ถือว่าเป็นการเขียนรอบที่สองแล้วแฮะ ของการเป็นสมาชิก exteen blog ตอนแรกว่าจะหาไรดีๆ มาให้เพื่อนๆ อ่านกันแต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นเข้ามาบ่นเองซะงั้น สงสัยเหงาจัดเลยมานั่งระบายอะไรเล่นๆ แก้เหงา ไม่รุจะมีใครเป็นเหมือนผมหรือป่าวนะ เวลาอยู่ดึกๆ เงียบๆ แล้วบางทีอะไรๆ มันก็ทำให้คนเรารู้สึกเหงาได้โดยไม่รู้ตัว สำหรับผมนี่เกิดขึ้นบ่อยเหมือนกัน เพราะว่าอยู่ดึกประจำด้วยแหล่ะ :P คนอื่นเค้าหลับหมดแต่เรากลับมานั่งทำไรไม่รุหน้าคอม (สาระ + ไร้สาระ) แต่ส่วนใหญ่คงเป็นอันหลัง แต่มันก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเด็กวิทย์คอมแบบผมด้วยแหล่ะ เคยถามเพื่อนอยู่เหมือนกันว่าผมกับเพื่อนๆ แปลกมั้ยที่อยู่กับคอมพิวเตอร์ได้ตลอดเวลา เพื่อนผมก็บอกว่าตอนที่คอมเสียนะเหมือนสูญเสียสิ่งสำคัญ เราพอฟังแล้วก็ขำๆ สำหรับผมนะก็ต้องยอมรับเหมือนกันเรื่องการใช้คอมพิวเตอร์เนี่ยว่าค่อนข้างนาน ในการใช้แต่ละครั้ง แต่ผมว่ายังไงคอมมันก็แค่วัตถุนั่นแหล่ะ เป็นเครื่องมือเสริมความรู้เราได้ แต่มันก็แค่นั้น ผมว่าหมกมุ่นไปมันก็ไม่ดี ไปๆ มาๆ ชักเหมือนมาบ่นเรื่องไรก็ไม่รุแฮะ วันนี้พอแค่นี้ดีก่า ไว้ค่อยมาบ่นต่อคราวหน้า ไปละ ฝันดีทุกท่าน